Gabriela Zapolska - biografia
07.03.2008
, aktualizacja: 30.05.2008 16:26
ZOBACZ TAKŻE
- Moralność pani Dulskiej (07-03-08, 15:20)
- Gabriela Zapolska - najważniejsze dzieła (07-03-08, 15:33)
- Moralność pani Dulskiej - plan wydarzeń (07-03-08, 15:32)
- Moralność pani Dulskiej - jako dramat naturalistyczny (07-03-08, 15:19)
- Moralność pani Dulskiej - dulszczyzna (07-03-08, 15:17)
- Moralność pani Dulskiej - czas i miejsce akcji (07-03-08, 15:16)
- Moralność pani Dulskiej - geneza utworu (07-03-08, 15:18)
- Moralność pani Dulskiej - bohaterowie (07-03-08, 15:20)
- Moralność pani Dulskiej - cytaty (07-03-08, 15:20)
- Moralność pani Dulskiej - motywy (07-03-08, 15:21)
- Moralność pani Dulskiej - gatunek literacki (07-03-08, 15:18)
- Moralność pani Dulskiej - bibliografia (07-03-08, 15:19)
Gabriela Zapolska (1857-1921) - polska dramatopisarka, powieściopisarka i publicystka, przedstawicielka naturalizmu.
Gabriela Zapolska nazywała się naprawdę Maria Gabriela Stefania Korwin-Piotrowska. Pisała także pod pseudonimem Józef Maskoff.
Urodziła się 30 marca 1857 roku w Podhajcach na Wołyniu, jako córka Wincentego - marszałka szlachty wołyńskiej - i Józefy z Karskich. Po kilku latach nauki - najpierw w Sacré-Coeur we Lwowie, a później na pensji pani Horoszkiewiczowej i w domu - młoda Gabriela Zapolska przyjechała do Warszawy. Tam wyszła za mąż za porucznika Konstantego Śnieżko-Błockiego i zamieszkała wraz z nim, jednak po niedługim czasie rozwiedli się.
Jeszcze przed zawarciem małżeństwa Gabriela Zapolska związała swoje życie z teatrem. Występowała zarówno w teatrach wędrownych, jak i stałych, we wszystkich trzech zaborach. Jako pisarka zadebiutowała w 1883 roku pod pseudonimem Gabriela Zapolska opowiadaniem "Jeden dzień z życia róży" (1881). Lata 1889-1895 Gabriela Zapolska spędziła w Paryżu. W 1892 roku dostała się do zespołu aktorskiego Antoine'a, reformatora teatru francuskiego (bliskiego naturalizmowi). Praca w teatrze nie wiązała się w przypadku Gabrieli Zapolskiej z wielkimi sukcesami aktorskimi, ale przyczyniła się do wzbogacenia jej doświadczenia teatralnego. Przebywając we Francji, Gabriela Zapolska wysyłała "Listy paryskie" do wydawanego w Warszawie "Przeglądu Tygodniowego". Utrzymywała też kontakt z emigracją polską. W ojczyźnie na łamach czasopism ukazał się zbiór nowel Gabrieli Zapolskiej "Menażeria ludzka" (1891) oraz powieści "We krwi" (1891) i "Szmat życia" (1891).
Po pobycie we Francji w maju 1895 roku Gabriela Zapolska przyjechała do Polski - najpierw do Warszawy, potem zaś dostała angaż w krakowskim teatrze. W listopadzie 1901 roku poślubiła malarza Stanisława Janowskiego. W 1904 roku Gabriela Zapolska przeniosła się do Lwowa, gdzie mieszkała do końca życia z wyjątkiem krótkich pobytów w galicyjskich i zagranicznych uzdrowiskach.
Zapomniana i schorowana Gabriela Zapolska zmarła 17 grudnia 1921 roku. Została pochowana w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Łyczakowskim. Choć nie była wybitną aktorką, jej ambicje znalazły zaspokojenie dzięki literaturze.
Gabriela Zapolska nazywała się naprawdę Maria Gabriela Stefania Korwin-Piotrowska. Pisała także pod pseudonimem Józef Maskoff.
Urodziła się 30 marca 1857 roku w Podhajcach na Wołyniu, jako córka Wincentego - marszałka szlachty wołyńskiej - i Józefy z Karskich. Po kilku latach nauki - najpierw w Sacré-Coeur we Lwowie, a później na pensji pani Horoszkiewiczowej i w domu - młoda Gabriela Zapolska przyjechała do Warszawy. Tam wyszła za mąż za porucznika Konstantego Śnieżko-Błockiego i zamieszkała wraz z nim, jednak po niedługim czasie rozwiedli się.
Jeszcze przed zawarciem małżeństwa Gabriela Zapolska związała swoje życie z teatrem. Występowała zarówno w teatrach wędrownych, jak i stałych, we wszystkich trzech zaborach. Jako pisarka zadebiutowała w 1883 roku pod pseudonimem Gabriela Zapolska opowiadaniem "Jeden dzień z życia róży" (1881). Lata 1889-1895 Gabriela Zapolska spędziła w Paryżu. W 1892 roku dostała się do zespołu aktorskiego Antoine'a, reformatora teatru francuskiego (bliskiego naturalizmowi). Praca w teatrze nie wiązała się w przypadku Gabrieli Zapolskiej z wielkimi sukcesami aktorskimi, ale przyczyniła się do wzbogacenia jej doświadczenia teatralnego. Przebywając we Francji, Gabriela Zapolska wysyłała "Listy paryskie" do wydawanego w Warszawie "Przeglądu Tygodniowego". Utrzymywała też kontakt z emigracją polską. W ojczyźnie na łamach czasopism ukazał się zbiór nowel Gabrieli Zapolskiej "Menażeria ludzka" (1891) oraz powieści "We krwi" (1891) i "Szmat życia" (1891).
Po pobycie we Francji w maju 1895 roku Gabriela Zapolska przyjechała do Polski - najpierw do Warszawy, potem zaś dostała angaż w krakowskim teatrze. W listopadzie 1901 roku poślubiła malarza Stanisława Janowskiego. W 1904 roku Gabriela Zapolska przeniosła się do Lwowa, gdzie mieszkała do końca życia z wyjątkiem krótkich pobytów w galicyjskich i zagranicznych uzdrowiskach.
Zapomniana i schorowana Gabriela Zapolska zmarła 17 grudnia 1921 roku. Została pochowana w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Łyczakowskim. Choć nie była wybitną aktorką, jej ambicje znalazły zaspokojenie dzięki literaturze.
- Drukuj
-
Ocena:
- słabe
- nic specjalnego
- dobre
- bardzo dobre
- znakomite
2 głosy







