Bolesław Leśmian - biografia

Bolesław Leśmian (1877-1937)

Bolesław Leśmian urodził się w Warszawie, prawdopodobnie 22 stycznia 1877 r. Jego właściwe nazwisko to Lesman. Rodzice Bolesława Leśmiana, Józef Lesman i Emma z Sunderlandów, należeli do inteligencji żydowskiego pochodzenia. Ojciec Bolesława Leśmiana był wyższym urzędnikiem kolejowym, rodzina matki posiadała wytwórnię fajansu w Iłży. Matka poety zmarła, kiedy ten był jeszcze dzieckiem, ojciec ożenił się po raz drugi z Heleną z Dobrowolskich. Umarł w 1912 roku.

Lata szkolne Bolesław Leśmian spędził w Kijowie. Ukończył tam gimnazjum klasyczne i Wydział Prawa na Uniwersytecie św. Włodzimierza. Aktywnie działał w artystycznym życiu tamtejszej Polonii. Za działalność patriotyczno-artystyczną zatrzymany był przez policję carską. Pobyt Bolesława Leśmiana na Ukrainie miał wpływ na późniejszą twórczość poety - zauroczony był on pejzażami i bujną roślinnością ziem ukraińskich. W 1901 roku Bolesław Leśmian był w Warszawie, następnie podróżował zaś przez Niemcy do Francji, gdzie osiedlił się do 1906 roku. Tutaj zawarł małżeństwo z malarką Zofią Chylińską. Mieli dwie córki.

Bolesław Leśmian debiutuje prawdopodobnie w roku 1895 wierszem w "Wędrowcu". Widnieje pod nim jeszcze nazwisko Lesman, ale już od 1897 roku wiersze podpisywane są nazwiskiem Leśmian. W pierwszym okresie twórczości Bolesław Leśmian wiąże się z Zenonem Przesmykiem (Miriam), propagatorem symbolizmu w Polsce, oraz jego pismem "Chimera". W 1912 r. wydaje pierwszy zbiór poezji "Sad rozstajny", który nie wzbudza dużego zainteresowania. Bolesław Leśmian pisze również po rosyjsku.

W okresie poprzedzającym pierwszą wojną światową Bolesław Leśmian pisze dużo. Jest także współzałożycielem eksperymentalnego i nowatorskiego Teatru Artystycznego w Warszawie. W czasie pierwszej wojny światowej mieszka w Łodzi, a w 1918 roku otrzymuje notariat w Hrubieszowie, gdzie pozostaje do 1922 roku. Nie są to dla Bolesława Leśmiana łatwe lata. Nigdy nie należał do grona uznanych czy sztandarowych poetów młodopolskich, teraz też nie jest modnym i znanym artystą. Skamandryci określają jego wiersze jako smutne zjawisko. W tym okresie poeta drukuje rzadko. Mur milczenia wokół Bolesława Leśmiana przełamuje Kazimierz Wierzyński na początku lat trzydziestych, drukując wiersze poety w redagowanej przez siebie warszawskiej "Kulturze".

W 1933 roku zmienia się sytuacja Bolesława Leśmiana. Rząd powołuje Polską Akademię Literatury, Bolesław Leśmian zostaje mianowany akademikiem w tej uczelni. Pojawia się szersze zainteresowanie twórczością tego dotąd prowincjonalnego poety.

Niestety zmianie na niekorzyść ulega ustabilizowana od czasów wojny do tej pory sytuacja materialna poety. Bolesław Leśmian zostaje oszukany przez pomocnika, który defraudował pieniądze przeznaczone dla skarbu państwa. Z pomocą przychodzą Bolesławowi Leśmianowi wpływowi i pożyczający pieniądze przyjaciele (przede wszystkim jego wielka miłość Dora Lebenthal). Poeta unika odpowiedzialności karnej i procesu. W 1935 roku przenosi się do Warszawy, spłaca długi, jest atakowany przez prawicowe ugrupowania za swoje żydowskie pochodzenie. Bolesław Leśmian umiera na serce 7 listopada 1937 roku w Warszawie.