Albert Camus - biografia

Albert Camus (1913-1960)

Albert Camus, syn Francuza i Hiszpanki, urodził się 7 listopada w 1913 roku w miejscowości Mondovia. Dzieciństwo i młodość spędził w Algierii. Ukończył liceum, zarabiał na życie jako mechanik i agent biura żeglugowego. Podjął studia na wydziale filozoficznym, nie ukończył ich jednak z powodu zagrożenia gruźlicą.

Zainteresowania Alberta Camusa skupiały się głównie wokół polityki i dziennikarstwa. W 1938 roku założył dziennik "Algier Republikański", który ukazywał się do 1940 roku. W czasie II wojny światowej przedostał się do Francji, gdzie od roku 1942 działał w ruchu oporu. W 1944 roku poznał Jeana Paula Sartre'a, przedstawiciela francuskiego egzystencjalizmu. W roku 1947 wycofał się z życia politycznego i odszedł z założonej w okresie okupacji grupy, skupionej wokół pisma "Combat". W 1951 roku przestał uczestniczyć w pracach organizacji UNESCO na znak protestu przeciwko przyjęciu frankistowskiej Hiszpanii do tej organizacji.

Albert Camus był eseistą, prozaikiem, dramatopisarzem. Jego twórczość postrzegana była jako wykładnia filozofii egzystencjalnej. Późniejsze utwory Alberta Camusa świadczą o przezwyciężeniu postawy nihilistycznej, stanowiąc jednocześnie aprobatę laickiego wzorca humanizmu - przekonania, że człowiek musi przeciwstawiać się złu tego świata. W 1957 roku pisarz otrzymał nagrodę Nobla. Zginął śmiercią tragiczną w wypadku samochodowym.