Juliusz Słowacki - biografia

Juliusz Słowacki (1809-1849)

Juliusz Słowacki urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu. Był synem Euzebiusza Słowackiego - wybitnego profesora Liceum Krzemienieckiego, który wykładał teorię i historię literatury. Matka Juliusza - Salomea z Januszewskich - organizowała słynne w Krzemieńcu spotkania towarzyskie. W 1814 roku rodzina poety przeprowadziła się do Wilna, ponieważ Euzebiusz Słowacki otrzymał etat profesora na Uniwersytecie Wileńskim. W krótkim czasie ojciec Słowackiego zmarł na gruźlicę. Po kilku latach matka Słowackiego ponownie wyszła za mąż za Augusta B'cu (profesora Uniwersytetu Wileńskiego).

Juliusz Słowacki ukończył studia na Wydziale Nauk Moralnych i Politycznych Uniwersytetu Wileńskiego.

W 1829 roku przybył do Warszawy, gdzie podjął pracę aplikanta w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu.

W 1831 roku Słowacki wyjechał do Drezna, skąd jako kurier dyplomatyczny wyruszył przez Paryż do Londynu.

W czasie pobytu w Londynie dużo zwiedzał, często bywał w teatrze.

Po powrocie do Paryża wydał w 1822 roku dwa tomy Poezji, zawierające powieści poetyckie: Jan Bielecki, Hugo, Mnich, Arab i dramaty Maria Stuart, Mindowe. W 1832 roku wyjechał do Genewy. Przebywając w Szwajcarii napisał Kordiana, Balladynę, Horsztyńskiego oraz poemat W Szwajcarii.

W 1836 roku udał się w podróż na Wschód. Przebywał we Włoszech, Grecji, Palestynie i Egipcie. Powstały wówczas następujące utwory: Anhelli, Ojciec zadżumionych, Poema Piasta Dantyszka oraz Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu.

W 1838 roku poeta wrócił do Paryża. Powstały tu kolejne utwory: Lilia Weneda, Mazepa, Beniowski, Jan Kazimierz, Ksiądz Marek, Sen srebrny Salomei, Zawisza Czarny.

W 1848 roku, pomimo ciężkiej choroby (gruźlicy), Słowacki wyjechał do Poznania, a stamtąd do Wrocławia, gdzie spotkał się po osiemnastu latach ze swoja matką. Następnie wrócił do Paryża, gdzie zmarł 3 kwietnia 1849 roku. Został pochowany na cmentarzu Montmarte w Paryżu. W 1927 roku prochy poety sprowadzono do Polski i złożono w krypcie na Wawelu.